فضا

اورانوس (Uranus) هفتمین سیاره منظومه شمسی است و بین زحل و نپتون قرار دارد. این سیاره از نظر جرم سومین سیاره منظومه شمسی است. اورانوس در اساطیر یونان باستان نام خدای آسمان بوده است و تنها سیاره ای است که نام خود را از افسانه های یونانی گرفته است. سایر سیاره های منظومه شمسی نام خود را از افسانه های رومی برگرفته اند.  این سیاره با چشم غیر مسلح قابل روئت است و از نظر اندازه 63 برابر کره زمین است. اورانوس یک سیره غول پیکر است که از مواد گازی و مایع تشکیل شده است. سطح آن از ابرهایی به رنگ سبز - آبی که حاوی کریستال های متان هستند ساخته شده اند. احتمالا در اعماق این ابرها، توده های متراکمی از آب مایع و کریستال های آمونیاک قرار دارد. دمای اتمسفر این سیاره 215- درجه سانتی گراد است اما این دما به شدت با حرکت به سمت مرکز افزایش یافته و در هسته به 7000 درجه سانتی گراد می رسد.

مدار اورانوس به شکل بیضی است. هر روز در اوانوس 10 ساعت و 48 دقیقه و گردش آن به دور خورشید 84 سال و 78 روز به طول می انجامد. زاویه انحراف اورانوس معادل 98 درجه است در صورتی که زاویه انحراف در بیشتر سیارات از 30 درحجه تجاوز نمی کند.

اورانوس توسط ویلیام هرشل در سال 1781 میلادی کشف شد اما وی این سیاره را به عنوان یک دنباله دار گزارش کرد. بیشتر اطلاعات بدست آمده در مورد این سیاره توسط سفینه ویجر 2 در سال 1986 بدست آمده است.

اورانوس 27 قمر شناخته شده داردو نام 5 قمر اصلی آن، میراندا، آریل، آمبریل، تیتانیا و ابرون است. میراندا در میان پنج قمر اصلی اورانوس از همه کوچکتر است و مناطق مشخصی در سطح خود دارد که در کل منظومه شمسی بی نظیر هستند. نام این سه منطقه آوید (ovoids) است. هر آوید بین 200 تا 300 کیلومتر عرض دارد و قسمت بیرونی هر آوید شبیه به زمین مسابقات دو میدانی است با شیارهای موازی و دره هایی در مرکز هر کدام از آویدها دیده می شود.

اورانوس مانند زحل حلقه دارد ولی این حلقه ها بسیار نازک تر و کم نور تر هستند. این سیستم حلقه ای در سال 1977 زمانی که سیاره اورانوس موجب اختفای یک ستاره شد و دانشمندان با هدف مطالعه جو سیاره در حال رصد آن بودند کشف شدند. در این زمان حدود 40 دقیقه قبل و بعد از اختفای نور ستاره، نور آن چندین بار کم وزیاد شد. این سیاره دارای 9 حلقه نازک است. حلقه های اصلی بر حسب افزایش شعاع دارای نام های آلفا،بتا، گاما،دلتا واپسیلون (بزرگترین) وحلقه های ضعیف تر دارای نامهای 5،4،6 و... می باشند. دو قمر کوردلیا و اوفلیا به عنوان دو قمر شفرد در شکل گیری و پایداری حلقه اپسیلون دارای نقش مهمی می باشند.