فضا

ماه به دور زمین می چرخد و حدود 384،000 کیلومتر با زمین فاصله دارد. بیشتر ماهها در مقایسه با سیاره هایی که به دور آنها می چرخد بسیار کوچک هستند اما ماه ما در مقایسه با اندازه ی زمین بزرگ است.آن حدود یک چهارم اندازه ی زمین است(قطر کرهٔ ماه یک‌چهارمِ کرهٔ زمین است و هیچ سیارهٔ دیگری در سامانهٔ خورشیدی، نسبت به اندازهٔ خود، دورگردی به این بزرگی ندارد. چگالی ماه چهارپنجم چگالی زمین است).

قطرِ ماه حدودِ ۳٬۵۰۰ کیلومتر است. جوّ ندارد و در پهنهٔ آن دهانه‌های برخوردی درپیِ برخوردِ سنگ‌های آسمانی پدید آمده است.گرانش (جاذبهٔ) ماه باعث به‌وجود آمدن جزر و مد آب‌های کرهٔ زمین می‌شود. گرانش کرهٔ ماه هم‌چنین باعث باثبات ماندن محور گردش زمین به‌دور خود می‌شود که درصورت عدم وجود ماه، انحراف محوریِ زمین مرتباً تغییر می‌کرد و این امر باعث آشفته شدن آب‌وهوا و فصل‌ها در زمین می‌شد.

زمین از رمی کره ی ماه

تاثیر زمین

جاذبه زمین موجب می شود که ماه به دور خود بچرخد.یک بار گردش ماه به دور خود همانقدر طول می کشد که یک بار گردش آن به دور زمین.معنی اش این است که همیشه یک طرف ماه روبه روی ما است.

در سال 1969 انسان به وسیله ی آپولو 11 آمریکایی برای اولین بار قدم بر روی کره ی ماه گذاشت.

یک فضانوردآپولو 11 در حال قدم زدن روی ماه

شکافهای بسیار بزرگ

عکس بالا کپرینک است،یکی از حفره های روی ماه،را نشان می دهد.آن آنقدر بزرگ است که شهری به اندازه لندن در آن جا می شود.

حفره های روی ماه توسط شهابسنگهایی که به آن برخورد می کنند بوجود آمده است.در یک شب صاف وقتی که ماه کامل است می توانید حفره های بزرگ روی ماه مانند کپرنیک را با چشمان غیر مسلح ببینید.

دور بسیاری از حفره های ماه خطوط کمرنگی مشاهده می شود.اینها توسط غباری ایجاد شده اند که هنگام سقوط شهابسنگ به هوا پرتاب شده اند.

دریا روی ماه

قسمت های تیره زیادی روی سطح ماه مشاهده می شود. اینها مناطق مسطحی از گدازه هستندکه سرد و جامد شده اند.گدازه اصولا از آتشفشان بیرون می آید. این مناطق مسطح،از زمین مانند دریا مانند دریا به نظر می رسد،ستاره شناسان قدیم آنها را دریا نامیده اند.

قسمت های تیره روی ماه،دریا نامیده می شوند.

کوهها

سطح ماه بسیار کوهستانی است.مرتفع ترین رشته کوهها ((آپنینز))نامیده می شود.یکی از قله های آن به بلندی کوه اورست یعنی بلندترین بلندترین کوه روی زمین است.

دما

جو زمین مانند سقف عمل می کند.آن موجب می شود که خورشید در طی روز چیز های را بیش از حد داغ نکند

و در شب از فرار گرما جلوگیری می کند.

ماه جوی ندارد که از آن محافظت کند.اشعه خورشید می تواند موجب شود که دمای آن تا 123 درجه سانتی گراد بالا برود که این داغ تر از آب جوش است.

وقتی خورشید به ماه نمی درخشد دما تا منفی 123 درجه سانتی گراد افت می کند.و این سردتر از هر نقطه دیگر زمین است.

شکل های مختلف (اهله) ماه

ماه از خود نوری ندارد اما شعله خورشید را منعکس می کند.بنابراین در آسمان شب می تواند بسیار درخشان به نظر برسد.

به نظر می رسدکه شکل ماهاز شبی تا شب دیگر تغییر می کند.دلیلش این است که ماه دور زمین می چرخد و بنابراین مقادیر متفاوتی از نور منعکس شده قابل مشاهده است.شکاف های مختلف ماه ،اهله ی ماه نامیده می شود.

28 روز طول می کشد که ماه یک بار به دور زمین بگردد.این نمودار نشان می دهد که اهله ی ماه چگونه رخ می دهد.

تصاویر زیر نشان می دهدکه ماه در هر یک از مکان هایی که در بالا با شماره ی مشخص شده اند از زمین چگونه به نظر می رسد.